KategorieKomunikacja

Ze stali, a jednak miękki

Słabe wyniki? Nie, nie wierzę, że to możliwe. Nie wierzę, bo przecież w ten film zaangażowano sporą liczbę bardzo dobrych aktorów (Russell Crowe, Kevin Costner, Laurence Fishburne), to jeszcze – i to przede wszystkim – reżyserem jest Zack Snyder (to ten od m.in. 300, Watchmen), a swoje łapki maczał w produkcji także Christophr Nolan, facet który tworzy arcymistrzowskie produkcje – bo to on w dużej mierze jest przecież ojcem sukcesu trzech ostatnich Batmanów.

To nie mogło się nie udać, opinie napływające z USA na pewno są przesadzone i nowy Superman wcale nie jest aż tak słaby jak twierdzą recenzenci i kinomani. Nolan by na to nie pozwolił.

I chyba generalnie nie pozwolił, bo przecież oceny na IMDB nie kłamią (8.0), więc początkowe szczątki informacji były nieprawdziwe? Nie do końca i zaznaczam, że nie jestem obiektywny, bo adaptacje komiksów otaczam zwykle dookoła wielkim serduszkiem i w pewnym, dość krótkim momencie mojego życia broniłem nawet dramatycznego Daredevila.

Ostrzegam odrazu, że wpis ten bedzie pełen spoilerów, więc … nie musicie się niczego obawiać, bo czy jest ktoś taki, kto nie zna historii Człowieka ze stali?

Wiem dlaczego stało się tak, że Superman mimo tego, że jest fajną, przyjemną dla oka produkcją, nie zachwyca, nie powala, a wręcz momentami wywołuje na naszej twarzy grymas niezadowolenia.

To co miało być słabością Batmana, dzięki mózgowi Nolana stało się jego największą zaletą. Psychopata, socjopata, schizofrenik jakim jest Bruce Wayne – Batman, został pokazany dokładnie takim jakim wymieniłem go w trzech pierwszych słowach tego zdania. Te cechy powodują, że Batman, podobnie jak Joker, to postaci ciekawe, które tworzą atmosferę filmu.

A jak jest z Supermenem? Ten facet, kochany przez wszystkich za to jaki jest wspaniały, jak to nie pomaga ludzkości i jak nie można go zranić nie posiadając przy sobie kawałka zielonego kamyka z Kryptona, jest po prostu nudny. Porządny, grzeczny, ułożony, nie krzyczący na nikogo, nie mający problemów z prawem nudziarz! I to zarówno w pracy jak i poza nią. Niezależnie od tego czy niezwykle inteligentny po swoim ojcu Jor-Elu, wkładający majtki na spodnie superczłowiek lata akurat nad Alpami czy też stara się znaleźć materiał na artykuł do Daily Planet. W obu miejscach ta postać poza kosmicznym pochodzeniem, nie ma nam zbyt wiele do zaoferowania.

I wcale nie chodzi o złą czy słabą grę Henry Cavilla, bo facet radzi sobie bardzo dobrze. Chodzi o to, że Superman poza problemem – ktoś mnie kiedyś zobaczy, ujawnię się jak będę gotowy – nie daje nam absolutnie nic, co mogłoby spowodować szybsze bicie serca i ekscytację.

No ok, jest jeden moment, w którym żeńska część sali kinowej mocno przełknie ślinę i popatrzy czy przypadkiem facet, z którym akurat jest na randce, nie zauważył wypieków. Tak, mówię o tym momencie kiedy Cavilla paraduje na ekranie bez koszulki.

Cholera, ta scena ruszyła nawet mnie i spowodowała, że jeszcze tego samego dnia stałem w Mr. Musclle kupując odżywki! Chyba, że muskulatura Clarka Kenta była efektem efektu specjalnego i filterka nałożonego na głównego bohatera. Wtedy moje samopoczucie nieco się poprawi, bo nie będę musiał jeść tego paskudztwa, które kupiłem. A akurat efektów w filmie jest momentami całkiem sporo. Te widać przede wszystkim kiedy na Ziemi pojawiają się przybysze z Kryptona z generałem Zodem na czele.

Kosmici tłuką się niesamowicie i aż dziwnym jest, że uderzenie człowieka przez kryptończyka powoduje, że ziemianin odlatuje zaledwie na kilka metrów, a Superman po uderzeniu przebija kilkanaście budynków w downtown Metropolis. Sceny walki są po prostu efektowne, jesteśmy przyzwyczajeni do tych wszystkich wodotrysków i po bullet time w Matrixie, kilku innych scenach filmów z bohaterami komiksowymi w tle, to namiętne rzucanie przedmiotami, wyrywanie latarni, czy walące się budynki, nie robią większego wrażenia. Wszystko jest oczywiście poprawnie, zgodnie ze sztuką, ale momentami mamy wrażenie, jakbyśmy już gdzieś to widzieli.

No właśnie, bo są sceny, które bardzo mocno przypominają np. te z Wolverine, inne są analogiczne z klatkami z The Day After Tomorrow, a jeszcze inne wyglądają jakby zostały wycięte z Aliena czy nawet mającego niedawno premierę Star Treka. Osłabiającym była na pewno próba wlożenia w historię Supermana bardzo ckliwej opowiastki miłosnej pomiędzy Mr. Kosmitą i Misis Lejn. Christopherze Nolanie. Zupełnie niepotrzebnie.

Osiemnaście akapitów narzekań na drobne, drobniejsze ale i te większe, zauważone przeze mnie elementy, do których po prostu mogłem się przyczepić, wcale nie powodują, że sam film jest dramatycznie słaby.

Superman Człowiek ze stali to całkiem fajna i przyjemna produkcja, w której zawarte są elementy niezłego humoru, znanego nam choćby z Iron Mana. A to Mowa tu choćby o kajdankach założonych Supermanowi gdy ten oddał się w ręce armi, czy strącenie przez niego drona zwiadowczego.

Nasze sporty narodowe świat ma gdzieś

Polska nie jest sportową pustynią. Znaleźliśmy ostatnio lepsze określenie – jesteśmy sportową Irlandią. I przykro mi bardzo, że ten piękny i zielony kraj na chwilę stał się dla mnie tak dołującym skojarzeniem.

Dlaczego w mojej głowie pojawiła się właśnie Irlandia?

Odbyłem ostatnio kilka ciekawych rozmów na temat ogólnej kondycji polskiego sportu. Ciekawych, ale niestety bardzo dołujących.

W jednej z nich znajomy, który prowadzi małą i bardzo przyjemną knajpkę we Wrocławiu, opowiedział mi jak to nie był w Irlandii i wyszedł porzucać sobie do kosza.

Opowiadał, że przechodnie patrzyli na niego jak na kosmitę, bo – jak się okazało po kilku rozmowach – nigdy nie widzieli nikogo, kto grałby w kosza. Co więcej, ten sam znajomy opowiadał o popularnych irlandzkich sportach.

Te, znane są u nas głównie jako ciekawostki, które ktoś pokaże nam na YouTube, a ich nazw nawet nie jesteśmy w stanie powtórzyć. Dla nich są to sporty narodowe, na trybunach zasiadają tysiące ludzi i cały kraj emocjonuje się to zwycięstwem międzynarodowym, to meczami ligowymi. U nas? Gwarantuję te dyscypliny nie aspirują nawet do roli niszowych. One po prostu tak jak Lwy, w Polsce nie występują.

Do czego zmierzam? Sporty, którymi się interesujemy, bo osiągamy w nich sukcesy, to dyscypliny, które większość świata ma absolutnie za nic istotnego. Może niekoniecznie całkowicie nieznane, ale traktowane jako te trzeciego, czwartekgo, albo nawet niższego szczebla.

Bo oczywiście my wszyscy cieszymy się, że mamy tak wspaniałych sportsmenów jak Maja Włoszczowska, Justyna Kowalczyk, Adrian Zieliński i wielu, wielu innych, którzy zdobywają medale, są w czołówkach swoich kategorii i biją rekordy.

Odnosimy też sukcesy w innych miejsach, które często są wyśmiewane pod kątem atrakcyjności – wspomnieć tu należy o Karolinie Winkowskiej. Jej sukces, nagłośniony przez zaprzyjaźnionego mi Jacka Gadzinowskiego, został nieco spłaszczony do poziomu – kitesurfingi tak się nikt nie interesuje.

Warto odnotować fakt, że trzy lata temu młode dziewczynki z Wrocławia, które grają w baseball pojechały do Portland na Mistrzostwa Świata. Reprezentacja Lacrosse wzięła udział w Mistrzostwach Świata w Manchesterze, a nasz Futbol Amerykański ciągle rośnie w siłę.

Szkoda, że nic nie znaczymy na rynku sportów prawdziwie masowych. Bo chyba nikt nie sądzi, że takimi są skoki narciarskie czy żużel?

Wybaczcie, ale dla mnie osobiście jak i zapewne dla wielu osób wielbiących żeglarstwo lub kajakarstwo, te dwa sporty często pokazywane w telewizji są taką samą niszą jak kitesurfingdla innych. Tym masowym można powiedzieć, że jest siatkówka, która według ostatnich raportów jest 10 najpopularniejszym sportem na świecie.

Zatrzymajmy się na chwilę. Jeśli traficie na jakiś artykuł lub rozmowę, gdzie padnie stwierdzenie, że siatkówka to drugi najpopularniejszy sport na globie, spytajcie – a co z tenisem (2), krykietem (3), baseballem (4), tenisem stołowym (5), koszykówką (6), hokejem (7), golfem (8) i rugby (9)?

I tu zapewne spotkamy się z kontrą – te sporty w Polsce nie są popularne. W Polsce nienaświecie (nie w USA) są i uprawiają je miliony.

Żużel? Skoki narciarskie? Biathlon? Szanujmy się, sporty dla nielicznych. Mówiąc złośliwie – podobnie jak wyśmiewany przez wielu kite. Bo nikt mi nie wmówi, że łatwo uprawia się siatkówkę, żużel, skoki narciarskie czy biathlon. Łatwo uprawia się piłkę nożną czy bieganie.

I tak specjalnie w wielu miejscach po prostu pomijałem wcześniej piłkę nożną. Ta dyscyplina jest w tym momencie poza jakimkolwiek równaniem i rozmową o sporcie ogólnie. Nie możemy do niego porównywać, nie możemy mówić – bo w piłce jest tak i tak. Generalnie jestem zdania, że wydawanie tak ogromnych pieniędzy na sport, w którym nie jesteśmy przeciętni (ani liga, ani kadra), wyniki sportowe są żadne, a zainteresowanie i wyniki marketingowe wciąż na poziomie o lata świetlne wyprzedzające poziom sportowy, to potężny paradoks.

Klucz do innego podejścia? Widoczna zmiana postaw społecznych – bo we wszystkm trzeba widzieć pozytywy.

Prawdą jest i nikt nie odkryje tu amryki w konserwie, że zmieniły nam się diametralnie postawy społeczne. I miejmy nadzieję, że to właśnie ten czynnik ludzki, delikatna zmiana mentalu pójdzie jeszcze dalej.

Całe szczęście coraz mniej jest tych panów z brzuszkiem, siedzących przed telewizorem w klapkach Kubota (niekoniecznie Łukasza), koszulce bez rękawków, pijących piwo i jedzących czipsy, co chwilę kurwując jaka to ta kadra piłkarska nie jest słaba (jednocześnie licząc na to, że kolejny trener i 2-3 dobrych graczy będzie w stanie pokonać Niemców, Hiszpanię czy Holandię). Obecnie coraz więcej spotykamy ludzi aktywnych – chodzących na basen, kochających jazdę na rowerze, bieganie, rolki, czy wspomniany kite, wakeboard, snowboard etc.

Poza tym wiele sportów, które dla nas są niszą, to dyscypliny budujące lifestyle, zainteresowanie modą (może nie klasyczną i chodzenie w rurkach oraz marynarkach) i napędzające sprzedaż, wzrost gospodarczy. Ile to osób zaczęło tworzyć koszulki z fajnymi i śmiesznymi tekstami i rysunkami sportowymi? Czy też sprzęt dla alpinistów, kurtki, okulary przeciwsłoneczne etc.

Dzięki temu, w kraju zaczęło się robić weselej, kolorowiej. Ulice przestały być szare i ponure, a facet w zielonej kurtce i kolorowych butach nie jest już clownem, tylko po prostu tym facetem, który żyje jak chce. Konkluzja? Jak dla mnie, nie umniejszając nikomu, skoki narciarskie (możecie wstawić żużel, biathlon, pływanie synchroniczne) są takim samym nośnikiem i posiadają taką samą (jak nie mniejszą) atrakcyjność jak sporty, które w naszej kulturze funkcjonują dużo krócej.

I co z tego, że w tym momencie sponsorzy wolą X, skoro w Y też mamy sukcesy i trend (sponsoring i zainteresowanie) może zostać odwrócony bardzo szybko.

PLK – kierunek internet?

Pamiętacie badanie przeprowadzone przez Pentagon-Research i Polską Ligę Koszykówki? Było w nim kilkadziesiąt pytań, nazw sponsorów, partnerów i tym podobnych.

Na Sport.pl w kolumnie TBL Defensywnie ukazało się już moje krótkie podsumowanie zbieranych przez kilka tygodni danych. Według słupków i odpowiedzi ankietowanych, kierunkiem, który musi obrać liga jest (nie będzie zaskoczenia) internet.

Oto fragment ze Sport.pl

Oprócz uczęszczania na mecze fani jako aktywności wokół koszykówki wskazywali szukanie informacji o koszykówce właśnie w portalach internetowych, na popularnych blogach i profilu ligi na Facebooku. Bardzo istotnym jest także chęć fanów do oglądania meczów w projekcie internetowym PLK TV. Ta inicjatywa oceniana jest przyzwoicie, ale z nadzieją na poprawę jakości transmisji i komentarza podczas spotkań. Badanie profilu kibiców wskazało też, że fanom koszykówki w Polsce ewidentnie brakuje także magazynu koszykarskiego oraz krótkich filmów z najlepszymi akcjami kolejki czy podsumowujących mecze. Te materiały miałyby znajdować się nie tylko w tradycyjnej telewizji, ale być dostępne właśnie na stronie ligi, czy profilach w portalach społecznościowych.

To właśnie ekspansja do Internetu wydaje się być głównym kierunkiem działań, jakie powinni podjąć rządzący Tauron Basket Ligą. Rozwój technologiczny pozwolił na przeniesienie wszelkiego rodzaju aktywności multimedialnych właśnie do internetu, który według badań Pentagon Research jest najczęstszą formą spędzania wolnego czasu. 

Całość tak jak wspomniałem w TBL Defensywnie, a poniżej kilka faktów z raportu, które nie znalazły się w tekście oraz kilka moich spostrzeżeń.

Jako technikę badawczą wykorzystano ankietę internetową (CAWI).

Drugą najpopularniejszą dyscypliną sportu wśród kibiców koszykówki jest Piłka Nożna. Kolejne miejsca to siatkówka, F1, skoki narciarskie, piłka ręczna, boks, lekkoatletyka, żużel (tak nisko?), biegi narciarskie (tak wysoko?), sztuki walki, rajdy samochodowe, pływanie, biathlon, kolarstwo szosowe, narciarstwo alpejskie, rugby, kolarstwo górskie, żeglarstwo, wioślarstwo, windsurfing, łyżwiarstwo figurowe, jeździectwo, szermierka.

Zdecydowanie największa grupa kibiców kibicuje Anwilowi Włocławek.

Wybaczcie drogie Panie, ale koszykówką kobiecą w tym kraju interesuje się prawie nikt.

Zdaniem kibiców, miasta powinny sponsorować kluby koszykówki.

Połowa kibiców PLK uczęszcza na wszystkie mecze rozgrywane w miejscowości zamieszkania i przynajmniej niektóre wyjazdowe.

Więcej niż trzech na czterech kibiców jest na meczu co najmniej raz w miesiącu.

Trzech na czterech kibiców oglądających mecze PLK na żywo robi to w towarzystwie znajomych, a jeden na trzech w towarzystwie partnera życiowego.

Najsłabszym punktem oglądania rozgrywek PLK na żywo jest oferta gastronomiczna w halach.

Najpopularniejszym bloggerem w koszykarskim świecie jest Łukasz Cegliński. Następne miejsca wskazywane przez fanów to 3sekundy.comZawszePoPierwsze.bloog.pl i moja skromna osoba. Dziękuję za uznanie i polecam się na przyszłość. Dziwi mnie tylko fakt, że wszystkich w tyle nie zostawił SuperGigant, który znalazł się na piątej pozycji. No cóż, Michał Rutkowski i Paweł Wujec zawsze podkreślali, że nie są blogiem koszykarskim.

Portale koszykarskie, które czytają respondenci: PLK.pl, Polskikosz.pl, NBA.com, Probasket.pl, Sport.pl.

Gazety, z których ankietowani czerpią informacje o koszykówce: Basket, MVP Magazyn, Gazeta Wyborcza, Trudno Powiedzieć (nie znam tytułu, ale spytam dziś w Empiku), Przegląd Sportowy w dalszej odległości Gazeta Pomorska, Dziennik Bałtycki, Głos Pomorza i inne tytuły lokalne.

Polonia Warszawa inwestuje najwięcej ze wszystkich drużyn w szkolenie młodych talentów.

Najelpszą Halą, zdaniem kibiców, dysponuje Trefl Sopot.

Zdaniem większości kibiców polskie drużyny grające w ligach regionalnych nie powinny być zwolnione z udziału w rundzie zasadniczej rozgrywek PLK.

Rozgrywki PLK, w opinii kibiców, nie są zbyt wyrównane. Część ich wyników można przewidzieć już w momencie ich rozpoczęcia.

I pasujące do tego – Połowa kibiców przynajmniej raz obstawiała wyniki rozgrywek sportowych korzystając z usług firm bukmacherskich.

Niestety, w oparciu o oceny kibiców, Polskiej Ligi Koszykówki nie można zaliczyć do czołowych lig europejskich.

Ponad połowa kibiców deklaruje, że czyta „Gazetę Wyborczą”.

Trzech na czterech kibiców ma dostęp do TVP Sport.

Wśród kibiców ulubioną marką odzieży sportowej jest Nike.

Sponsoring koszykówki może być skutecznym narzędziem zwiększania sprzedaży dla firm z branży energetycznej.

Tauron, Energa i PGE – każda z tych firm jest rozpoznawana przez co najmniej 80 procent ankietowanych.

81,7 procenta zdeklarowanych fanów koszykówki, którzy brali udział w badaniu, jest w trakcie studiów lub posiada wykształcenie wyższe.

badaniaplk_blogi

Wpis pochodzi z blogu – Difens.blox.pl